last chat

this is our last chat transcript :(

Michiko: huy!!

kunessa: HUY

Michiko: punta tayo bora!

kunessa: I cant, not this year.

Michiko: musta ka na?

kunessa: okay lang. nakasama ng bonggang bongga iyung pagbuhat at paghila hila ko ng bagahe sa Europe

Michiko: talaga? 

kunessa: pero okay naman.unlike before hilo hilo pa ko...pero di na ngayon

Michiko: ano nangyari sa lump? nawala na ba?

kunessa: hindi pa. may iniinom ako. tignan natin after 1 more month

kunessa: pero nagpacheck ako ng HCG, iyung sa cancer test, tumaas ng .4. di naman alarming

kunessa: magkikita pa tayo at maaabot ko pa ang pasalubong ko sa u

Michiko: ano ka ba!!!

kunessa: <lol icon>

Michiko: wag ka maggive up

Michiko: dapat fight fight fight

Michiko: ganyan ka naman dati di ba kaya nawala

Michiko: wag ka sumuko

kunessa: di naman. ang ganda ng takbo ng lahat kaya fight!

kunessa: oo naman.

kunessa: kaya ipagdasal mo ko. wag sa Universe ha?

Michiko: e saan pa?

Michiko: hahaha

kunessa: <lol icon>

Michiko: san ka bukas?

kunessa: Pagdating sa kin, tigilan iyang Universe universe na iyan. Special ako kaya sa Diyos mo ko ipagdasal

Michiko: di nga ako nagdadasal kahit sa universe

kunessa: baka dito lang, magsusulat

Michiko: so special ka pag nagdasal ako sa universe

kunessa: lintek na Universe na iyan!

kunessa: kay God nga!

kunessa: ano, go ka dito? punta ka na lang dito. dalawin mo naman ate mo

Michiko: gusto ko mamili ng mga gagamitin ko para sa gagawin kong recycled products k

Michiko: ek

Michiko: gusto ko gumawa ng mga ganun pag wala ako ginagawa

kunessa: san ka?

Michiko: tapos ibebenta ko online

Michiko: nandito sa bahay. bukas plano ko magpunta sa handyman

kunessa: magsusulat ako baka until after lunch pag sinipag

Michiko: tapos?

Michiko: sali ka sa business ko?

Michiko: wehehe wala pa nga e

kunessa: pag tapos ako, baka puwede ako lumarga wag lang malayo.

Michiko: sa trinoma may handyman di ba?

kunessa: pass muna ako sa mga business. pag totally healed na ko

Michiko: ay sige

kunessa: sa Trinoma meron

Michiko: e baka mapagod ka naman

kunessa: wag lang masyado matagal.

Michiko: naku wag na kaya

kunessa: test text tayo bukas. baka puwede ako

Michiko: puntahan na lang kita sa bahay pagtapos

kunessa: mas okay. tho di naman ako lumpo...nakaka-attend ako ng mtgs at seminars sa ABS

Michiko: hahaha

Michiko: sige text mo ko kung makasunod ka sa trinoma

Michiko: may craft store ba dun?

Michiko: yung mga beads beads?

Michiko: baka lumipat ako ng sm kung wala e

Michiko: sm muna

Michiko: at least me handyman din dun

kunessa: sa SM north yata meron ng beads

Michiko: bibili ako ng panggutsilyo

Michiko: ayoko na magsulat

kunessa: ok lang dn. basta text text tayo. ano tantya mo oras?

kunessa: ayaw mo na talaga?hahaha

Michiko: sana magising ako ng maaga. mga 1pm hehe

Michiko: gusto ko na ng iba. wala nang challenge ang tv writing

kunessa: ako maaga, may yaya na ko ng 8am-12n

Michiko: wala rin gano fulfillment

Michiko: talaga? sino yaya mo

Michiko: nagpapaluto ka?

Michiko: buti naman

kunessa: .bago lang pero okay. may taga-prepare ako ng food, tagalinis, tagalaba etc

kunessa: siya, watch muna ako TV

kunessa: tumayo lang ako nung makita kita online

Michiko: o sige

kunessa: watch ka NASAAN KA, ELISA, ha

Michiko: text mo ko bukas

kunessa: <lol icon>

Michiko: di ako nanonood kahit ng show ko!

Michiko: nasan nga ba siya?

kunessa: siya ang bago kong yaya!

Michiko: ah kaya pala nawawala

Michiko: sige nood ka na

kunessa: korek

kunessa: siya bukas na lang

kunessa: seeurs

Michiko: babu

kunessa: <bye icon>

hindi siya nakasunod nun sa Trinoma. hindi kami nagkita. hindi ko rin siya napuntahan sa bahay kasi ginabi na ko. sana pala nakita ko pa siya nun. after this chat, ang sumunod na mga YM message ko,  hinahanap ko siya pero wala nang sagot si Kune. nung nagtext ako sabi niya hindi na siya masyado nag-oonline. tsaka na raw siya chichika. eventually nga nagleave na sa work at nagpunta na ng Pampanga. 

before that, nagpaplano pa kaming bisitahin si Ronald sa Taiwan. at after ng trip niya sa Europe, gusto pa niya bumalik. sa ibang lugar naman sa Europe. Sa Greece at Spain. gusto rin niyang pumunta sa fishing villages sa France. 

pareho kaming busy this year dahil sa TV. wala kaming gaanong time sa isa't isa. nakakalungkot. all because of TV and Zombadings? are they worth it? no. 

cliche lessons: make time for your loved ones. kahit gaano ka pa ka-busy. hindi mo alam kung kelan sila mawawala sa 'yo. treasure your moments together. always ask them how they are. always make them feel that you love them. sa mga taong may sariling mundo gaya ko mahirap 'to. but i have to make an effort from now on. 

---

i can't write. pero naririnig ko na sasabihin ni kune. sasabihin nun, "magsulat ka na. kailangan mo yang pera dahil magastos ka! sige na. sulat na tayo."

to sister Kune

past 12 na nang mabasa ko ang text messages. wala na si Kune. i knew it was impossible for her to survive it anymore after i saw her in the ICU last night. but i still find it hard to believe that she's really gone.

iniisip ko buong araw kung paano kami nagkakilala. san nga ba nagsimula ang lahat? dun yata sa directing workshop ni Sir Nestor Torre. tinawagan niya ko at pinapa-invite daw ako ni Sir Nestor. since pareho kaming taga-QC, sabay kami lagi pumunta kay Sir Nestor in time for our 9am class.

kokonti lang kami sa class. nakahabol pa ko sa directing projects at gumawa pa kami ng short films. nagshoot kami sa La Loma Cemetery. ang saya-saya namin kahit low budget at pangit ang mga ginawa namin. tulungan lang kami sa kanya-kanyang projects. nagshoot pa kami na malapit na rin ang Pasko nun, sa may Makati, sa may parulan.

may project din siya na Parol ang title. gawa na script nun. matagal na niyang gustong gawin. muntik na ngang magawa pero nagback out siya kasi hindi kasya sa budget na binibigay ng nahanap niyang producer.

tinulungan pa namin siya na gawin ang short film niya. si Jorross ang bida. nag-Camiguin na kami nung late 2007. sinamahan niya ko kasi brokenhearted ako nun. ang saya namin kahit dalawa lang kami.

hindi ko na maalala kung kelan at paano nga ba kami naging magkaibigan talaga. siguro it just happened. nagclick lang talaga siguro kami.

nung lumipat siya ng ABS, may gagawin pa sana kaming project nun pero hindi natuloy. until lumipat na ko ng GMA nung early 2009.

nung nagkaroon na ko ng boyfriend, nabawasan na rin yung paglabas-labas namin. pero never naman kami nawalan ng communication. lagi kaming nagcha-chat tapos tawagan sa landline for updates. or nagkikita sa SM. hindi rin naman kami masyado matext. either siya ang tatawag o ako then mahabang usapan na yun.

binalikan ko mga text messages namin. naiinis ako na nawala yung mga lumang messages. baka na-delete ko accidentally habang nagtatanggal ng mga spam messages. ang earliest text message na nandito nung July 7 lang. pero nandito pa sa archive ng YM yung mga chat namin.

tinawagan niya ko sa bahay nung pagbalik niya galing europe, ang saya niya sa travel niya. pero ang sabi niya may lump na visible na sa right breast niya. hindi na niya matago sa mga meetings. ayaw na nga niyang lumabas e. ayaw magpakita. tsaka na raw niya ibibigay yung cheese na pasalubong niya sa 'kin. nagjo-joke pa siya na mamamatay na daw siya. sabi ko hindi pa no. masamang damo ka e. matagal pa buhay mo!

hindi ko alam, yun na pala ang start. 3 months after that conversation, mawawala na pala siya.

konti lang ang kaibigan ko. konti lang ang tinatawagan ko pag gusto ko lumabas o gusto ko mag-rant o gusto ko lang manood ng sine at isa siya dun.

ngayon lang ako namatayan ng close friend. ang huling namatay na mahal ko, yung lola ko. nung 2001 pa yun. pero 10 years after, kaibigan naman. she wanted so much to live. hindi pa siya ready. handa pa siyang lumaban. spiritually strong, but the body is weak.

nung nakita ko siya sa ICU, nagsisi ako na tiningnan ko pa siya kasi ayoko maalala siya na naghihirap ng ganun. naiintindihan ko kung bakit ayaw niyang magpakita kahit kanino up to the end. she loved life so much. ayaw niyang makita siya ng mga kaibigan niya na naghihirap. kaya ayoko rin siyang maalala kung paano ko siya nakita sa ICU. gusto ko maalala sya na masayahin, life of the party, maingay, matapang, kaibigan.

last picture together

hindi kami nakapaghanda. hindi kami ready na mawala ka agad. pero i guess mas okay na hindi ka na nahirapan ng matagal.

the same way na nagsisisi ako na pumasok ako sa ICU, nagsisisi rin ako na hindi kita nakausap dun. hindi ko nasabi na mahal kita.  pero alam mo naman siguro yun. between friends, hindi na yun kailangang sabihin.